Prawo do renty rodzinnej po zmarłym małżonku w przypadku orzeczonej separacji

Sąd orzekł separację małżeństwa Pani Heleny dwa lata temu i przyznał pani Helenie alimenty od męża. Mąż pani Heleny zmarł rok temu. Pani Helena ma 56 lat i na utrzymaniu studiującą córkę. Pani Helena nie pracuje, posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Pani Helena zgłosiła się do doradcy obywatelskiego z pytaniem, czy może się starać o jakieś świadczenie po zmarłym mężu.

Doradca poinformował panią Helenę, iż wyjątkowo, na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ustawodawca przyznał także prawo do renty rodzinnej byłemu małżonkowi zmarłego. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu małżonka rozwiedziona lub wdowa (odpowiednio małżonek rozwiedziony lub wdowiec), która do dnia śmierci męża nie pozostawała z nim we wspólności małżeńskiej, ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli oprócz spełnienia warunków określonych poniżej w ust. 1* lub 2* miała w dniu śmierci męża prawo do alimentów z jego strony ustalone wyrokiem lub ugodą sądową.

Formalne orzeczenie separacji, potwierdzające zupełny rozkład pożycia, w większym stopniu znamionuje ustanie więzi małżeńskich niż bliżej nieokreślone „niepozostawanie we wspólności małżeńskiej”. 

Zgodnie z art. 614 § 1 k.r.o. [kodeksu rodzinnego i opiekuńczego] orzeczenie separacji ma skutki takie jak rozwiązanie małżeństwa przez rozwód, chyba że ustawa stanowi inaczej. 

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2007 r., I UK 67/07 (OSNPUSiSP 2008, nr 19-20, poz. 297) uznano, iż orzeczenie sądowe o separacji wyklucza prawo wdowy do renty rodzinnej, chyba że miała ona w dniu śmierci męża prawo do alimentów z jego strony ustalone wyrokiem lub ugodą sądową. […] Także w nowszym orzecznictwie (zob. wyroki SN: z dnia 18 marca 2015 r., I UK 283/14, LEX nr 1677128; z dnia 27 lipca 2017 r., II UK 308/16, LEX nr 2376894) stwierdzono, że orzeczenie sądowe o separacji wyklucza prawo wdowy do renty rodzinnej na podstawie art. 70 ust. 3, chyba że miała ona w dniu śmierci męża prawo do alimentów z jego strony, przy uwzględnieniu skutków wynikających z wyroku TK z dnia 13 maja 2014 r., SK 61/13 (OTK-A 2014, nr 5, poz. 52)..” (R. Babińska-Górecka, M. Bartnicki [w:] Komentarz do ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych [w:] Emerytury i renty z FUS. Emerytury pomostowe. Okresowe emerytury kapitałowe. Komentarz do trzech ustaw emerytalnych, wyd. I, red. K. Antonów, LEX/el. 2019, art. 70).

1* Wdowa ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli:

  1. w chwili śmierci męża osiągnęła wiek 50 lat lub była niezdolna do pracy albo
  2. wychowuje co najmniej jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństwa uprawnione do renty rodzinnej po zmarłym mężu, które nie osiągnęło 16 lat, a jeżeli kształci się w szkole – 18 lat życia, lub jeżeli sprawuje pieczę nad dzieckiem całkowicie niezdolnym do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolnym do pracy, uprawnionym do renty rodzinnej.

2*. Prawo do renty rodzinnej nabywa również wdowa, która osiągnęła wiek 50 lat lub stała się niezdolna do pracy po śmierci męża, nie później jednak niż w ciągu 5 lat od jego śmierci lub od zaprzestania wychowywania osób wymienionych w ust. 1 pkt 2. 

Pani Helena ma prawo do renty rodzinnej po zmarłym mężu mimo orzeczonej separacji, gdyż sąd przyznał pani Helenie alimenty od męża.

Podstawa prawna:
Ustawa o emeryturach i rentach z FUS
Wyrok SN z dnia 9 sierpnia 2007 r., I UK 67/07 (OSNPUSiSP 2008, nr 19-20, poz. 297)
Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Autorka: Anna Pieślak-Hamerska

Zmiana wyroku rozwodowego w zakresie dotyczącym dziecka

Pani Halina ma dwie niepełnoletnie córki z byłym mężem, z którym rozwiodła się w 2023 roku. W wyroku rozwodowym sąd postanowił, że starsza córka zamieszka z ojcem i będzie na jego wyłącznym utrzymaniu, a młodsza córka zamieszka z matką i będzie na wyłącznym utrzymaniu matki. W lutym 2025 roku starsza córka wróciła do matki gdyż ojciec związał się z kobietą i nie chciał aby córka dalej z nim mieszkała. Córka też nie chciała dłużej mieszkać z ojcem. Młodsza córka także nie spotyka się z ojcem. Pani Halina zawarła z byłym mężem ugodę. Postanowiono, że pani Halina zgadza się, aby starsza córka zamieszkała u niej. W ugodzie znalazło się także postanowienie, że pani Halina złoży do sądu wniosek o zmianę wyroku rozwodowego w zakresie miejsca zamieszkania starszej córki. Nic nie ustalono w sprawie alimentów na córki.

Gdy z wyroku rozwodowego wynika, że dziecko ma swoje miejsce zamieszkania przy ojcu, a po pewnym czasie zamieszka z matką – to wszystkie sprawy dotyczące małoletniego należy zmienić formalnie. Wiele instytucji wymagać będzie od rodzica przedstawienia dokumentu, z którego wynikać będzie czy dziecko mieszka z danym rodzicem i czy ma on pełną władzą rodzicielską. 

W sytuacji pani Haliny, w pierwszej kolejności należy złożyć w sądzie właściwym dla miejsca zamieszkania dziecka – wniosek o zmianę wyroku rozwodowego w punkcie, w którym uregulowane jest miejsce zamieszkania dziecka. Z racji tego, że sprawa ta będzie toczyła się w trybie nieprocesowym, to od razu w jednym postępowaniu można wnieść również o zmianę wyroku rozwodowego w zakresie władzy rodzicielskiej (jeśli wcześniej była ograniczona) i kontaktów z dzieckiem. W jednym postępowaniu będzie można odwrócić sytuację, która dotychczas miała miejsce i uregulować kontakty z dzieckiem rodzica, który do tej pory z nim mieszkał. Bardzo istotne w takiej sprawie będzie nie tylko złożenie samego wniosku i opisanie stanu faktycznego sprawy, ale również złożenie odpowiednich wniosków dowodowych, z których wynikać będzie zasadność stanowiska rodzica składającego wniosek. Dowody zależne będą od okoliczności danej sprawy, chociażby od stanowiska drugiego rodzica. Sytuacja będzie najbardziej skomplikowana, gdy stanowiska będą rozbieżne, gdyż zadaniem wnioskodawcy będzie przekonanie sądu do tego, że zmiana miejsca zamieszkania dziecka będzie zgodna z jego dobrem. Nie wystarczy samo przesłuchanie uczestników. Często niezbędne będzie przedstawienie odpowiednich dokumentów, powołanie świadków oraz wnioskowanie o przeprowadzenie badań przez biegłych psychologów i psychiatrów. Dodatkowo, jeżeli rozwój umysłowy, stan zdrowia i stopień dojrzałości dziecka na to pozwala – sąd może dopuścić dowód z wysłuchania małoletniego i w tym względzie uwzględni rozsądne życzenia dziecka. Wysłuchanie małoletniego odbędzie się poza salą posiedzeń sądowych (art. 576 § 2 k.p.c.). Jednakże, wnioski dowodowe należy „dopasować” do konkretnej sprawy.

W przypadku pani Haliny, gdy stanowiska rodziców nie są rozbieżne, wyrok powinien zostać zmieniony w tym zakresie bez komplikacji.

Z racji tego, że sprawy o alimenty toczą się w trybie procesowym – to pozew o alimenty należy złożyć oddzielnie. Po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia zmieniającego miejsce zamieszkania dziecka, należy wszcząć sprawę o alimenty lub o zmianę wyroku rozwodowego w zakresie alimentów.

Sprawy związane z władzą rodzicielską i miejscem zamieszkania małoletniego są niezwykle istotne i prawidłowe formalne uregulowanie powyższych kwestii na wpływ na wiele spraw dotyczących dziecka oraz obowiązki rodziców, stąd nie należy z nimi zwlekać.

Podstawa prawna:
Kodeks cywilny
Kodeks postępowania cywilnego

Autorka: Anna Pieślak-Hamerska

Darowizna a prawo upadłościowe

Pan Janusz posiada spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu. Jego wkład mieszkaniowy opiewa na ok. 50 tys. zł. Jednocześnie pan Janusz jest zadłużony na blisko 150 tys. zł. Pan Janusz chciałby dokonać darowizny wkładu mieszkaniowego na rzecz swojej wnuczki aby to ona stała się członkiem spółdzielni i posiadała lokatorskie prawo do lokalu. Pan Janusz zgłosił się do doradcy obywatelskiego z pytaniem, czy może dokonać tej darowizny dla wnuczki a następnie złożyć wniosek o upadłość konsumencką. 

Podejmując decyzję o ogłoszeniu upadłości konusmenckiej, pan Janusz musi zwrócić uwagę na potencjalne zagrożenia związane z rozporządzeniem majątkiem dokonanym przed złożeniem wniosku do sądu. Wielu dłużników, chcąc zatrzymać najbardziej istotne elementy ich dorobku, postanawia dokonać darowizny na rzecz dzieci lub współmałżonka. Należy pamiętać, że nie zawsze taka darowizna będzie skuteczna, a wierzyciele mogą upomnieć się o darowany majątek.

Darowizna polega na nieodpłatnym wyzbyciu się składników majątku na rzecz innej osoby. Po jej dokonaniu dłużnik nie jest już właścicielem darowanych dóbr majątkowych, a zatem wierzyciel traci możliwość zaspokojenia swoich roszczeń w całości lub w części.

Darowizna przed ogłoszeniem upadłości

Przepisy prawa upadłościowego mówią wprost o bezskuteczności czynności nieodpłatnych, które zostały dokonane rok przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości. Darowizna dokonana w roku poprzedzającym złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest bezskuteczna z mocy prawa. Oznacza to, że w relacjach między wierzycielem, syndykiem, a osobą trzecią, która otrzymała korzyść majątkową w wyniku darowizny przyjmuje się, jak gdyby czynności prawnej nie dokonano. Najprościej mówiąc, przedmiot darowizny będzie częścią masy upadłości i pomimo wyzbycia się go, posłuży do zaspokojenia wierzycieli.

Kluczowe są terminy, w których można żądać uznania czynności za bezskuteczną w tym trybie. Nie można żądać uznania czynności za bezskuteczną po upływie dwóch lat od dnia ogłoszenia upadłości. Termin ten nie ma zastosowania, gdy żądanie uznania czynności za bezskuteczną zgłoszone zostało w drodze zarzutu w toku postępowania.

Darowizna po ogłoszeniu upadłości 

Po ogłoszeniu upadłości konsumenckiej zarząd nad majątkiem dłużnika przejmuje syndyk. W praktyce oznacza to, że upadły nie może samodzielnie rozporządzać swoim majątkiem wchodzącym w skład masy upadłości. Czynności prawne dotyczące mienia wchodzącego do masy – w tym m.in. darowizna składnika masy – będą nieważne z mocy prawa. Podobnie w okresie wykonywania planu spłaty upadły nie może dokonywać takich czynności prawnych w zakresie swojego majątku, które mogłyby pogorszyć jego zdolność do wykonywania planu spłaty wierzycieli. 

Pan Janusz może dokonać darowizny dla wnuczki jednak wniosek o upadłość konusmencką powinien złożyć nie wcześniej niż po roku od dokonania tej czynności prawnej.

Podstawa prawna:
Prawo upadłościowe

Autorka: Anna Pieślak-Hamerska

Odprawa w przypadku rozwiązania stosunku pracy poprzez odmowę przyjęcia nowych warunków pracy i płacy

Pani Alina pracuje w firmie zatrudniającej 30 pracowników. Pani Alina nie przyjęła nowych warunków pracy i płacy zaproponowanych przez pracodawcę. Pani Alina wiedziała, że pracodawca ma kłopoty z płynnością finansową i jest zmuszony szukać sposobów ich rozwiązania jednak nie mogła przyjąć tak rażąco niekorzystnych zaproponowanych przez pracodawcę nowych warunków wynagrodzenia. Pani Alina zwróciła się do doradcy obywtaelskiego z pytaniem, czy przysługuje jej odprawa?

Doradca wyjaśnił pani Alinie, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników ma zastosowanie także do rozwiązania stosunku pracy w sytuacji, gdy następuje ono po dokonaniu wypowiedzenia zmieniającego tj. w rezultacie odmowy przyjęcia przez pracownika nowych warunków pracy lub płacy.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2018 r. poz. 1969 ze zm.) przepisy o wypowiadaniu stosunków pracy w ramach grupowego zwolnienia oraz przepisy o odprawie pieniężnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1 ustawy, tj.:

  • 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników,
  • 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże mniej niż 300 pracowników,
  • 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników.

Odprawa przysługuje pracownikowi jeżeli konieczność rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy następuje z przyczyn niedotyczących pracowników o ile przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy.

Jako „wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy” należy rozumieć sytuację, w której bez zaistnienia przyczyn niedotyczących pracowników nie zostałaby podjęta indywidualna decyzja o zwolnieniu pracownika (zob. wyrok SN z dnia 10 października 1990 r., I PR 319/90). Chodzi więc o sytuację, w której przyczyny rozwiązania stosunku pracy leżące po stronie pracownika (o ile występują) same w sobie nie stanowiłyby podstawy podjęcia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r., II PK 108/08 (LEX nr 738347) odprawa pieniężna przysługuje pracownikowi nie tylko w przypadku wypowiedzenia definitywnego, ale również wypowiedzenia zmieniającego warunki zatrudnienia (warunki pracy lub płacy), gdy stosunek pracy został rozwiązany, ponieważ pracownik nie przyjął zaproponowanych mu przez pracodawcę nowych zmienionych warunków. Podkreślenia wymaga jednak, że Sąd Najwyższy w powołanym wyroku stwierdził również, że to, iż rozwiązanie stosunku pracy następuje w trybie wypowiedzenia zmieniającego, a nie w drodze wypowiedzenia definitywnego, ma jedynie znaczenie dla oceny, czy przyczyny z art. 1 ust. 1 ustawy o grupowych zwolnieniach stanowią wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy.

Oznacza to, że odmowa przyjęcia nowych warunków pracy przez panią Alinę jako niekorzystnych dla niej, nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że przyczyny rozwiązania stosunku pracy leżą wyłącznie po stronie zakładu pracy i z tego powodu należy się pani Alinie odprawa pieniężna.

Podstawa prawna:
Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników 

Autorka: Anna Pieślak-Hamerska

Pełnomocnik z urzędu w ogłoszeniu upadłości konsumenckiej

Pani Halina jest schorowaną seniorką na emeryturze. Pani Halina jest nadmiernie zadłużona, zostały wszczęte wobec niej egzekucje komornicze. Pani Halina słyszała o możliwości ogłoszenia upadłości konsumenckiej, jak również o tym, że wniosek o upadłość konsumencką a następnie postępowanie upadłościowe, prowadzone są na specjalnej platformie internetowej w systemie Krajowego Rejestru Zadłużonych. Pani Halina chciałaby ogłosić upadłość konsumencką, jednak sama nie poradzi sobie ani w sporządzeniu wniosku ani w wymianie dokumentów z syndykiem i sądem. Pani Halina potrzebuje profesjonalnego wsparcia na każdym etapie postępowania upadłościowego począwszy od sporządzenia wniosku po upadłość konsumencką. Wtedy będzie się czuła bezpiecznie. Pani Halina pyta, czy możliwe jest uzyskanie pełnomocnika z urzędu przed złożeniem wniosku, który pomoże złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości i przejść całe postępowanie upadłościowe?

Doradca obywatelski poinformował panią Halinę, że jest taka możliwość. Stosuje się przepisy takie, jak w każdym innym postępowaniu sądowym. 

Do wniosku o pełnomocnika z urzędu należy wypełnić oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania zgodnie z obowiązującym wzorem: file:///C:/Users/Poradnictwo_obywatel/Downloads/wzor-oswiadczenia-o-stanie-rodzinnym-majatku-dochodach-i-zrodlach-utrzymania-osoby-fizycznej-ubiegajacej-sie-o-ustanowienie-adwokata-lub-radcy-prawnego%20(18).pdf 

Wniosek składa się do sądu rejonowego – wydziału właściwego do rozpoznawania spraw upadłościowych. 

Doradca poinformował panią Halinę, że sądy bardzo niechętnie przyznają pełnomocników z urzędu do postępowań upadłościowych. Są to przypadki naprawdę wyjątkowe. 

Doradca obywatelski poinformował panią Halinę, że konsumenci-dłużnicy mogą korzystać z punktów nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego. Zawsze w takich punktach można uzyskać pomoc w zakresie sporządzenia wniosku o upadłość konsumencką i/lub złożenia pism do sądu za pośrednictwem Krajowego Rejestru Zadłużonych.

Należy też wiedzieć, że syndycy, choć często starają się pomóc upadłym, to nie są pełnomocnikami upadłych, tylko organami postępowania i niektórych czynności im po prostu nie wolno robić za upadłych.

Doradca obywatelski zachęcił panią Halinę do skorzystania z jego usług w tym zakresie.

Podstawa prawna:
Art. 117 Kodeksu cywilnego

Autorka: Anna Pieślak-Hamerska

Jak ustalić wierzycieli?

Pani Edyta wróciła po długiej nieobecności do kraju. Pani Edyta ma świadomość, że przed laty zaciągała kredyty i pożyczki, nie ma jednak żadnych dokumentów, nie posiadała rachunku w banku. Chciałaby uporządkowac sprawy i nie wie od czego zacząć. Pani Edyta jest zainteresowana ogłoszeniem upadłości konsumenckiej. Pani Edyta pyta, jak może znaleźć swoich wierzycieli.

Doradca obywatelski przyznał, że niektórych przypadkach zebranie kompletu informacji jest bardzo trudne, zwłaszcza, gdy dłużnik nie odbierał kierowanej do niego korespondencji lub zmieniał miejsce zamieszkania, a korespondencja mogła przychodzić na nieaktualny adres. Doradca obywatelski zwrócił uwagę, że w przypadku dawnych wierzytelności należy wziąć pod uwagę dokonane przez wierzycieli cesje wierzytelności lub przeobrażenia podmiotowe wierzycieli. Takie sytuacje jak przekształcenia, połączenia, czy podziały banków lub innych wierzycieli działających w postaci spółek również wpływają na prawidłowe określenie obecnego wierzyciela. Obecny wierzyciel zatem nie zawsze jest tożsamy z wierzycielem pierwotnym, wobec którego dług został zaciągnięty. 

W celu zebrania informacji o wierzycielach pani Edyta może założyć konto w e-sądzie w Lublinie wydającym nakazy zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym (https://e-sad.gov.pl). Dzięki temu będzie mogła uzyskać dodatkowe informacje dotyczące zobowiązań i spraw z jej udziałem. Pani Edyta może również pobrać raport z BIK (Biura Informacji Kredytowej) lub jednego z biur informacji gospodarczej np. KRD (Krajowy Rejestr Zadłużonych), czy BIG InfoMonitor. W uzyskanych raportach będą widoczni wierzyciele. Wówczas pani Edyta powinna się skontaktować z każdym z wierzycieli celem ustalenia czy dług jest aktualny, czy wierzytelność nie została sprzedana i/lub czy została wszczęta egzekucja komornicza.

Wszystkie zebrane informacje posłużą pani Edycie do sporządzenia listy wierzycieli wraz z aktualną wysokością zobowiązań. 

Autorka: Anna Pieślak-Hamerska

Kamera na prywatnej posesji a RODO

Pan Tadeusz, po śmierci żony został sam w domu rodzinnym. Syn, który mieszka zagranicą, zarekomendował ojcu, aby dla bezpieczeństwa zamontował kamerę na posesji. Pan Tadeusz zwrócił się z zapytaniem czy jest to dozwolone przepisami prawa.

Doradca obywatelski poinformował pana Tadeusza, że montaż kamery na posesji prywatnej jest co do zasady legalny, jednak należy pamiętać o przepisach RODO*, szczególnie jeśli monitoring obejmuje obszar publiczny lub wizerunki osób trzecich. Doradca wyjaśnił, że monitoring prywatny, który nie wychodzi poza teren posesji i jest wykorzystywany do celów osobistych, zazwyczaj nie podlega RODO. Jednak w przypadku, gdy kamery obejmują teren publiczny lub rejestrują wizerunki osób spoza posesji, konieczne jest spełnienie obowiązków informacyjnych i przestrzeganie przepisów RODO. 

*Skrót RODO oznacza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony danych osobowych. Rozporządzenie to reguluje zasady przetwarzania danych osobowych na terenie Unii Europejskiej. 

Doradca przekazał panu Tadeuszowi szczegółowe informacje:

  • Monitoring wyłącznie na posesji:
    Jeśli kamery obejmują wyłącznie teren prywatnej posesji i służą do celów osobistych, takich jak ochrona mienia, RODO nie ma zastosowania. 
  • Monitoring z zasięgiem poza posesją:
    Jeżeli kamery rejestrują obszar publiczny (np. chodnik, drogę) lub wizerunki osób spoza posesji, właściciel musi przestrzegać przepisów RODO. 
  • Obowiązki informacyjne:
    W przypadku monitoringu obejmującego przestrzeń publiczną, należy poinformować o tym osoby postronne, np. poprzez umieszczenie tabliczek informacyjnych. 
  • Przetwarzanie danych osobowych:
    Właściciel monitoringu jest zobowiązany do odpowiedniego zabezpieczenia danych i nieudostępniania ich osobom trzecim bez podstawy prawnej. 
  • Zgoda sąsiada:
    W przypadku, gdy kamery obejmują fragment sąsiedniej posesji, należy uzyskać zgodę właściciela tej posesji na nagrywanie. 

Dordca podsumował, że monitoring prywatny jest legalny, ale należy pamiętać o zasadach RODO, szczególnie jeśli kamery obejmują obszar publiczny lub wizerunki osób trzecich. Warto zadbać o odpowiednie oznakowanie, zabezpieczenie danych i ewentualne uzyskanie zgód. Doradca poradził panu Tadeuszowi zwrócić się do sąsiadów o wyrażenie zgody na montaż kamery na jego posesji oraz wywiesić tabliczkę informacyjną w tej sprawie. 

Doradca poinformował pana Tadeusza, że naruszenie przepisów RODO może skutkować karami finansowymi, zakazem dalszego monitorowania oraz roszczeniami odszkodowawczymi ze strony osób, których prywatność została naruszona. 

Podstawa prawna:
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. 

Autorka: Anna Pieślak-Hamerska

Zmiana nazwiska bez wychodzenia za mąż

Do doradcy NPO zgłosiła się pani Janina. Pani Janina nosi nazwisko, które jest ośmieszające i rodzi złe skojarzenia. Pani Janina wiele wycierpiała z tego powodu zarówno w dzieciństwie, jak i w dorosłym życiu. Pani Janina pyta, czy małżeństwo jest jedynym wyjściem, dzięki czemu mogłaby zmienić nazwisko. Pani Janina zastanawia się, co będzie jeśli nie znajdzie odpowiedniego kandydata na męża, czy już do końca życia będzie musiała mierzyć się z wyzwaniem, jakim jest jej nazwisko. 

Doradca wyjaśnił pani Janinie, że zmiana nazwiska jest możliwa i nie wymaga wielu formalności, ale w kilku przypadkach Urząd Stanu Cywilnego może odmówić takiej procedury. 

Ustawa o zmianie imienia i nazwiska reguluje sytuacje, w których można nadać sobie nowe nazwisko. Istotne jest podanie ważnego powodu, który motywuje do złożenia takiego wniosku. Za ważny powód uznaje się m. in.:

  • nazwisko ośmieszające albo nielicujące z godnością człowieka;
  • nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione;
  • nazwisko noszone zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo również się posiada.

Jakie dokumenty trzeba złożyć, aby zmienić nazwisko?

Wystarczy złożyć wniosek wraz z uzasadnieniem do kierownika wybranego Urzędu Stanu Cywilnego. Do wniosku należy dołączyć:

  • dowód osobisty lub inny dokument potwierdzający tożsamość osoby wnioskującej;
  • odpis aktu urodzenia – szczególnie istotny w przypadku osób, które zmieniają nazwisko z przyczyn osobistych;
  • odpis aktu małżeństwa – jeśli osoba wnioskująca jest w związku małżeńskim;
  • dokumenty uzasadniające zmianę, jeśli wynika ona z wyjątkowych okoliczności – na przykład orzeczenia sądowe, gdy chodzi o ochronę przed prześladowaniem.

Poprawnie wypełnione i skompletowane dokumenty zwiększają prawdopodobieństwo szybkiego i pozytywnego rozpatrzenia wniosku.

Kiedy Urząd Stanu Cywilnego może odmówić zmiany nazwiska?

Urząd Stanu Cywilnego zastrzega sobie kilka przypadków, w których może odrzucić wniosek. Należą do nich:

  • wybór nazwiska historycznego na swoje nowe nazwisko – choć kuszące jest nadanie sobie nazwiska Kościuszko czy Batory, takie wnioski są z reguły odrzucane, jeśli wnioskodawca nie jest spokrewniony z rodziną o takim nazwisku;
  • wybór nazwiska wsławionego w dziedzinie kultury;
  • wybór nazwiska wsławionego w dziedzinie nauki, działalności politycznej oraz społecznej;
  • wybór nazwiska wsławionego w dziedzinie wojskowej;
  • niewystarczająco jasny albo uzasadniony powód zmiany;
  • próba ukrycia się przed odpowiedzialnością prawną.

Pani Janina nie musi szukać męża aby zmienić nazwisko. Wystarczy, że złoży wniosek z odpowiednim uzasadnieniem do Urzędu Stanu Cywilnego. Jeśli nie wybierze nazwiska historycznego ani kojarzącego się ze znanym artystą czy działaczem, jest duża szansa, że kierownik USC rozpatrzy wniosek pozytywnie.

Podstawa prawna:
Ustawa z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska

Autor: Anna Pieślak-Hamerska

Czy można zasiedzeć dom byłej małżonki?

Pan Adam od ponad 30 lat mieszka w domu, który odziedziczyła po rodzicach jego była żona. Jest w tym domu zameldowany. Pan Adam rozwiódł się 3 lata temu ale nadal mieszka  z byłą żoną. Pan Adam zgłosił się do doradcy obywatelskiego z zapytaniem, czy ma jakieś prawa do nieruchomości, która jest własnością jego byłej żony.

Doradca poinformował pana Adama, że możliwe jest zasiedzenie domu byłej małżonki w złej wierze, co oznacza, że okres zasiedzenia jest dłuższy niż w przypadku dobrej wiary. 

Zasiedzenie w złej wierze a małżeństwo

Nawet jeśli nieruchomość była przedmiotem małżeństwa, jeśli osoba, która ją posiadała, była świadoma, że nie jest jej właścicielem, może dojść do zasiedzenia w złej wierze.

Czym jest jest zasiedzenie nieruchomości?

Zasiedzenie nieruchomości jest sposobem nabycia prawa własności rzeczy, np. nieruchomości, przez osobę nieuprawnioną, która faktycznie posiadała i korzystała z tej rzeczy jak właściciel.

Zła wiara

Osoba posiadająca nieruchomość w złej wierze wie lub powinna wiedzieć, że nie jest jej właścicielem, ale mimo to włada nią jak właściciel.

Ile lat musi upłynąć, aby zasiedzenie w złej wierze było skuteczne?

Aby zasiedzieć nieruchomość w złej wierze, musi upłynąć 30 lat. 

Jakie warunki należy spełnić, aby było możliwe zasiedzenie w złej wierze?

Posiadacz nieruchomości, który nie jest właścicielem, musi posiadać nieruchomość nieprzerwanie przez okres 30 lat jako posiadacz samoistny. Oprócz czasu posiadania, wymagane jest posiadanie samoistne (władanie nieruchomością jak właściciel) i ciągłość tego posiadania. 

Władanie nieruchomością jak właściciel

Oznacza to, że posiadacz samoistny dba o rzecz jak o swoją własność, płaci podatki i inne konieczne opłaty, wykonuje remonty, doposaża. 

Pan Adam spełnia wszystkie wyżej wymienione warunki. Może złożyć pozew o zasiedzenie w złej wierze. 

Podstawa prawa
Art. 172 Kodeksu cywilnego

Autorka: Anna Pieślak-Hamerska

Fikcyjny ojciec w akcie urodzenia dziecka

Pani Zuzanna ma planowany poród za 3 tygodnie. Zgłosiła się do doradcy obywatelskiego z zapytaniem czy może w akcie urodzenia dziecka nie wpisywać nazwiska ojca. Z wielu względów wolałaby aby jej dziecko nie miało ojca. Obawia się, że musiałaby borykać się z wieloma problemami związanymi z faktycznym ojcem dziecka.

Doradca obywatelski wyjaśnił pani Zuzannie, iż zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego, jeżeli nie nastąpiło uznanie ojcostwa albo sądowe ustalenie ojcostwa, w akcie urodzenia jako imię ojca zamieszcza się imię wskazane przez osobę zgłaszającą urodzenie. Innymi słowy jeśli pani Zuzanna nie chce wskazać faktycznego ojca dziecka, może podać fikcyjne imię męskie. Jeśli nie dokona takiego wskazania i nie wskaże ojca, to w akcie urodzenia zamieszcza się jako imię ojca imię losowo wybrane przez kierownika urzędu stanu cywilnego; jako nazwisko ojca i jego nazwisko rodowe zamieszcza się nazwisko matki z chwili urodzenia dziecka, z adnotacją o wpisaniu nazwiska matki i wybranego imienia jako danych ojca. 

Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym rubryka “dane ojca” nie może pozostać pusta stąd konieczność wprowadzania do aktu urodzenia tzw. danych kryjących.

Doradca wyjaśnił pani Zuzannie, iż faktyczny ojciec dziecka może w każdym czasie złożyć pozew do sądu o uznanie ojcostwa wraz z wnioskiem o przeprowadzenie testów DNA. Na podstawie wyników testów sąd wyda postanowienie o uznaniu lub nieuznaniu ojcostwa dziecka. 

Podstawa prawna:
Ustawa z 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego

Autorka: Anna Pieślak-Hamerska