Pani Stanisława jest ofiarą przemocy domowej. Jej mąż będąc w stanie upojenia alkoholowego wielokrotnie jej groził, ubliżał oraz stosował przemoc fizyczną. Pani Stanisława złożyła zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa oraz została wdrożona procedura Niebieskiej Karty. Mimo to, jej mąż w dalszym ciągu zamieszkuje z nią w jednym domu, wobec czego pani Stanisława czuje się stale zagrożona.
Przepis art. 207 § 1 kodeksu karnego sankcjonuje przestępstwo przemocy domowej. Dokładniejsza definicja przemocy domowej znajduje się w art. 2 ust. 2 Ustawy o Przeciwdziałaniu Przemocy w Rodzinie. Zgodnie z przywołanym przepisem należy przez nią rozumieć „jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą”.
Zapobieganie przemocy w rodzinie
Najpowszechniejszym sposobem zapobiegania przemocy w rodzinie jest procedura „Niebieskiej Karty”. Jest to złożona i szczegółowa procedura, która jest prowadzona wobec całej rodziny dotkniętej przemocą tj. sprawcy, jego ofiar oraz pozostałych członków rodziny. Wszcząć ją może każdy, w tym członek rodziny, sąsiad jak również świadek przemocy. Niebieska karta nie wymaga zgody osoby dotkniętej przemocą.
Zapobiegać przemocy w rodzinie można przez pomoc doraźną ofiarom, jak również przez wsparcie i doradztwo wobec samego sprawcy (np. poprzez pomoc psychologiczną, skierowanie na odwyk). Ustawodawca nie wskazał, jakie czynności powinny zostać podjęte przez organy prowadzące procedurę „niebieskiej karty”. Dobór czynności możliwych do podjęcia w procedurze „Niebieskiej Karty” jest uzależniony od indywidualnych potrzeb rodziny. Członkowie rodziny dotkniętej przemocą mogą liczyć na pomoc m.in. poprzez eksmisję sprawcy przemocy domowej.
Zgodnie z art. 11a przywołanej ustawy, jeżeli członek rodziny wspólnie zajmujący mieszkanie, swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, osoba dotknięta tą przemocą może żądać, aby sąd zobowiązał go do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazał zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia. Wniosek taki może zostać złożony na urzędowym formularzu i złożony w sądzie rejonowym miejsca zamieszkania ofiary przemocy. Sąd wydaje orzeczenie w terminie 1 miesiąca od dnia jego wniesienia,
po przeprowadzeniu rozprawy. Postanowienie o zobowiązaniu osoby stosującej przemoc w rodzinie do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazaniu zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia jest skuteczne i wykonalne z chwilą ogłoszenia.
Ponadto, Policjant ma prawo wydać wobec osoby stosującej przemoc w rodzinie, stwarzającej zagrożenie dla życia lub zdrowia osoby dotkniętej tą przemocą, nakaz natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakaz zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia. W razie zastosowania powyższego środka, w postępowaniu sądowym o eksmisję sprawcy przemocy sąd może udzielić zabezpieczenia przez przedłużenie obowiązywania nakazu lub zakazu nałożonego przez Policję. Wniosek o udzielenie zabezpieczenia podlega rozpoznaniu bezzwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia jego wpływu do sądu.
Pani Stanisława powinna złożyć stosowny wniosek do sądu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania, powołać się na wszczęte postępowanie przygotowawcze oraz zażądać wydania postanowienia w trybie zabezpieczenia eksmisji jej męża ze wspólnie zajmowanego domu.
Podstawa prawna: art. 11a Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej
Autor: Adam Królak
Porady Obywatelskie 